Vakantie – reis niet sneller dan je ziel kan bijhouden.

Ik heb de laatste tijd veel nagedacht over vakantie.

Niet als "vakantie"... maar als hoe je daadwerkelijk een paar weken wilt leven. Want één ding valt me duidelijk op: Het is niet het tempo van het dagelijks leven dat me het meest vermoeit. Het is het tempo van het leven, terwijl ik geen tijd heb om het te voelen. En dat geldt ook voor vakanties. Ik mis het eenvoudige reizen. Ik mis reizen waarbij je je niet hoeft te stressen tussen de verschillende bestemmingen. Niet afhaken. Niet "bijpraten". Zonder waar jij:

• • gaat

• • fietsen

• • stopt wanneer iets prettig aanvoelt.

• • Neem een kop koffie omdat je er zin in hebt, niet omdat het moet.

Waar het lichaam bij betrokken kan zijn. Waar de blik op valt. Waar gedachten niet op de zaken vooruitlopen. Het is een beetje alsof het leven een andere diepte krijgt als het wat langzamer gaat. Reis niet sneller dan je ziel kan bijhouden. Het klinkt bijna als een cliché. Maar er zit wel iets in. Wanneer alles te snel gaat:

• • we ervaren minder

• • we herinneren ons minder

• • we voelen ons minder

En dat is precies het tegenovergestelde van wat we van een vakantie verwachten. Voor mij is het dus een simpele herinnering geworden: Als ik geen tijd heb om het te voelen, dan gaat het te snel. De praktijk – zo doe ik het (in het echt) Ik probeer het heel simpel te houden. Niet perfect. Ik kies minder dingen. Beter één plek dan vijf. Liever een lange wandeling dan drie bezienswaardigheden. Ik beweeg langzaam. Lopen. Fietsen. Niet om te trainen, maar om ervaring op te doen. Er gebeurt iets bijzonders als je in je eigen tempo vooruitgaat. Je ziet meer. Je denkt helderder. Ik laat gaten open. Ik plan niet elke dag. Het zijn vaak de onverwachte momenten die het mooist zijn:

• • een plek waar je niet had moeten blijven

• • een oproep

• • het gevoel van "we blijven hier nog even"“

Ik zet het geluid zachter. Niet helemaal offline, maar minder:

• • kleiner scrollen

• • minder “even snel checken”

Het maakt alles duidelijker. En wat is dan nog eerlijker…? Want als het tempo vertraagt, gebeurt er ook nog iets anders. Mijn gedachten beginnen me in te halen. Emoties die je nog niet hebt kunnen doorleven. Soms:

• • rusteloosheid

• • een beetje leegte

• • “Wat moet ik nu doen?”

En ik ben het gaan zien als onderdeel van het proces. Dit is niet iets dat verwijderd moet worden. Zonder iets dat laat zien hoe ik me werkelijk voel. Een vakantie die ook echt als vakantie voelt – en niet zomaar voorbijgaat. Wat ik echt wil is geen "perfecte vakantie". Ik wil dat het gevoeld wordt. Dat ik:

• • Onthoud de geur van een plek

• • Het gevoel van je lichaam na een lange wandeling

• • Ik ben er daadwerkelijk geweest, niet alleen maar op weg ergens naartoe.

Het kost niet meer geld. Geen planning meer. Het vereist alleen een iets lager tempo. Het enige wat ik mee naar huis probeer te nemen. Geen nieuwe plannen. Niet: "Nu ga ik mijn hele leven veranderen". Gewoon iets simpels: Wat voelde goed – en hoe kan ik daar iets van behouden? Misschien:

• • loop nog een stukje verder

• • hebben meer lucht in de dagen

• • niet elk gat vullen

Want daar komt het op neer: Vakantie is geen onderbreking van het leven. Het is een herinnering aan hoe het leven ook kan zijn.