Χρόνος ανάγνωσης: περίπου 10 λεπτά · Soft Sunday – In Love
Είναι εύκολο να σκεφτεί κανείς ότι ο κόσμος γίνεται όλο και πιο σκοτεινός. Η ροή ειδήσεων έχει σχεδιαστεί για να τραβάει την προσοχή μας και τίποτα δεν τραβάει την προσοχή όσο ο κίνδυνος. Αλλά αν κοιτάξουμε πέρα από τους τίτλους και το δούμε από μια πιο μακροπρόθεσμη οπτική γωνία, προκύπτει μια διαφορετική εικόνα: ένας κόσμος που - παρά τα πάντα, παρά τις αποτυχίες, παρά τους πολέμους που εξακολουθούν να συμβαίνουν - κινείται αργά προς περισσότερη ειρήνη, περισσότερη συνεργασία και περισσότερη ανθρωπιά από ποτέ στην ανθρώπινη ιστορία.
Αυτό το άρθρο αφορά ακριβώς αυτό. Γιατί η ειρήνη είναι κάτι πολύ περισσότερο από την απουσία πολέμου. Γιατί οι άνθρωποι που έχουν αφιερώσει τη ζωή τους στην υπόθεση της ειρήνης. Γιατί το Νόμπελ Ειρήνης και γιατί εξακολουθεί να έχει σημασία. Και πάνω απ' όλα: Γιατί η ειρήνη δεν είναι κάτι που δημιουργείται μόνο σε αίθουσες διαπραγματεύσεων στη Γενεύη ή το Όσλο, αλλά κάτι που ξεκινά από το δικό σας τραπέζι της κουζίνας, από τις επιλογές σας, από τη διατροφή σας, από τα ταξίδια σας και από τον τρόπο που συναντάτε τους ανθρώπους γύρω σας.
Αγάπη αντί για φόβο. Από εκεί ξεκινούν όλα.
Γιατί η ειρήνη είναι πιο σημαντική από όσο νομίζουμε
Η ειρήνη δεν είναι απλώς η απαγόρευση των όπλων. Οι ερευνητές κάνουν διάκριση μεταξύ αρνητική ειρήνη – η απουσία βίας – και θετική ειρήνη: η παρουσία δικαιοσύνης, εμπιστοσύνης, λειτουργικών θεσμών και σχέσεων όπου οι άνθρωποι μπορούν να ακμάσουν. Η θετική ειρήνη είναι αυτή που χτίζει κοινωνίες.
Όταν υπάρχει ειρήνη, συμβαίνει κάτι σχεδόν μαγικό. Τα παιδιά πηγαίνουν σχολείο αντί να φεύγουν. Τα χωράφια καλλιεργούνται αντί να εξορύσσονται. Το εμπόριο, ο πολιτισμός, η έρευνα και η φιλία διασχίζουν τα σύνορα. Οι οικονομολόγοι έχουν υπολογίσει ότι η βία και οι συγκρούσεις κοστίζουν στον κόσμο χιλιάδες δισεκατομμύρια δολάρια κάθε χρόνο - πόρους που σε καιρό ειρήνης θα μπορούσαν να διατεθούν στην υγειονομική περίθαλψη, την εκπαίδευση, την καθαρή ενέργεια και όλα τα πράγματα που κάνουν τη ζωή πλουσιότερη.
Αλλά η ειρήνη είναι και κάτι εσωτερικό. Όσοι νιώθουν ανησυχία, πικρία ή φόβο δυσκολεύονται να δημιουργήσουν ειρήνη γύρω τους. Όσοι καλλιεργούν την εσωτερική ειρήνη, τη συγχώρεση και την ευγνωμοσύνη την διαδίδουν περαιτέρω – στην οικογένειά τους, στον χώρο εργασίας τους, στην κοινωνία και, κατ' επέκταση, στον κόσμο. Τα δύο αυτά είναι συνδεδεμένα. Η παγκόσμια ειρήνη είναι το άθροισμα των εσωτερικών καταστάσεων και των καθημερινών επιλογών δισεκατομμυρίων ανθρώπων.
Πράγματι, πηγαίνει προς τη σωστή κατεύθυνση.
Να τι σπάνια γίνεται πρωτοσέλιδο: με την πάροδο των αιώνων και των δεκαετιών, η ανθρωπότητα έχει γίνει δραματικά πιο ειρηνική.
Η βία έχει ιστορικά μειωθεί. Ερευνητές όπως ο Steven Pinker έχουν δείξει ότι ο κίνδυνος βίαιου θανάτου είναι χαμηλότερος σήμερα από ό,τι σχεδόν οποιαδήποτε άλλη στιγμή στην ιστορία. Η μεσαιωνική Ευρώπη είχε ποσοστά δολοφονιών δεκάδες φορές υψηλότερα από ό,τι σήμερα. Πόλεμοι μεταξύ μεγάλων δυνάμεων -που χαρακτήριζαν σχεδόν κάθε γενιά εδώ και αιώνες- δεν έχουν διεξαχθεί άμεσα μεταξύ πυρηνικών δυνάμεων από το 1945.
Τα πυρηνικά όπλα έχουν μειωθεί. Στο απόγειο του Ψυχρού Πολέμου, τη δεκαετία του 1980, υπήρχαν πάνω από 60.000 πυρηνικά όπλα στον κόσμο. Σήμερα, ο αριθμός έχει μειωθεί στο ένα έκτο περίπου αυτού, χάρη σε συμφωνίες αφοπλισμού όπως η START και σε μια παγκόσμια αλλαγή κανόνων. Υπάρχει πολύς δρόμος ακόμα, αλλά η κατεύθυνση είναι σαφής.
Οι ειρηνευτικές συμφωνίες λειτουργούν – πιο συχνά από ό,τι νομίζουμε. Η Συμφωνία της Μεγάλης Παρασκευής του 1998 έβαλε τέλος σε δεκαετίες αιματηρής βίας στη Βόρεια Ιρλανδία. Σήμερα, στο Μπέλφαστ μεγαλώνει μια γενιά που δεν έζησε ποτέ τις ”Ταραχές”. Η ειρηνευτική συμφωνία στην Κολομβία το 2016 έθεσε τέλος στον μακροβιότερο εμφύλιο πόλεμο στον κόσμο εκείνη την εποχή, και ο Πρόεδρος Χουάν Μανουέλ Σάντος τιμήθηκε με το Νόμπελ Ειρήνης γι' αυτήν. Η Αιθιοπία και η Ερυθραία σύναψαν ειρήνη το 2018 μετά από είκοσι χρόνια παγωμένου πολέμου - οικογένειες χωρισμένες για δεκαετίες μπορούσαν ξαφνικά να επικοινωνήσουν ξανά. Και μόλις τον Ιούνιο του 2026, υπογράφηκε μνημόνιο κατανόησης μεταξύ των ΗΠΑ και του Ιράν στην Ελβετία, με κατάπαυση του πυρός και άνοιγμα εμπορικών δρόμων - εύθραυστη, ναι, αλλά ένα ακόμη παράδειγμα του πώς ακόμη και οι πιο δύσκολες συγκρούσεις τελικά βρίσκουν τον δρόμο τους προς το τραπέζι των διαπραγματεύσεων αντί για το πεδίο της μάχης.
Η ίδια η Ευρώπη είναι ένα ειρηνευτικό εγχείρημα. Είναι εύκολο να το ξεχάσει κανείς, αλλά η ΕΕ γεννήθηκε από τα ερείπια δύο παγκοσμίων πολέμων με έναν μόνο σκοπό: να καταστήσει τον πόλεμο μεταξύ Γαλλίας και Γερμανίας ”όχι απλώς αδιανόητο αλλά και ουσιαστικά αδύνατο”. Πέτυχε τόσο καλά που η ΕΕ έλαβε το Νόμπελ Ειρήνης το 2012. Χώρες που βρίσκονται σε πόλεμο μεταξύ τους εδώ και χίλια χρόνια μοιράζονται τώρα ένα νόμισμα, σύνορα και φοιτητές.
Η δημοκρατία και η συνεργασία έχουν εξαπλωθεί. Πριν από εκατό χρόνια, οι δημοκρατίες ήταν ελάχιστες. Σήμερα, σχεδόν το ήμισυ του παγκόσμιου πληθυσμού ζει σε κάποια μορφή δημοκρατίας και οι δημοκρατίες σχεδόν ποτέ δεν πολεμούν μεταξύ τους. Τα Ηνωμένα Έθνη, παρά τα ελαττώματά τους, έχουν δώσει στον κόσμο ένα μέρος όπου 193 χώρες συνομιλούν αντί να πυροβολούν - και οι ειρηνευτικές δυνάμεις έχουν βοηθήσει δεκάδες συγκρούσεις να εκτονωθούν.
Υπάρχουν σίγουρα πισωγυρίσματα. Η Ουκρανία, η Μέση Ανατολή, το Σουδάν μας υπενθυμίζουν ότι η ειρήνη δεν είναι ποτέ δεδομένη. Αλλά τα πισωγυρίσματα είναι αποκλίσεις από μια τάση – όχι η ίδια η τάση. Αξίζει να τα διατηρήσουμε.
Οι ειρηνοποιοί – οι άνθρωποι που έδειξαν τον δρόμο
Πίσω από κάθε βήμα προς την ειρήνη κρύβονται άνθρωποι από σάρκα και οστά που αρνήθηκαν να δεχτούν ότι η βία ήταν αναπόφευκτη. Ιδού μερικοί από αυτούς που άλλαξαν τον κόσμο:
Μαχάτμα Γκάντι (1869–1948) έδειξε ότι μια αυτοκρατορία μπορούσε να ηττηθεί χωρίς ούτε ένα όπλο. σατιαγκράχα – ”η δύναμη της αλήθειας” – βασιζόταν στη μη βία, την πολιτική ανυπακοή και την ακλόνητη πίστη στην ανθρώπινη φύση του αντιπάλου. Η Πορεία του Αλατιού του 1930, κατά την οποία περπάτησε 380 μίλια για να αψηφήσει τον βρετανικό φόρο στο αλάτι, έγινε σύμβολο που ενέπνευσε κινήματα ελευθερίας σε όλο τον κόσμο. Προτάθηκε πέντε φορές για το Νόμπελ Ειρήνης, αλλά δεν το έλαβε ποτέ – κάτι για το οποίο η Επιτροπή Νόμπελ αργότερα μετάνιωσε ανοιχτά.
Μάρτιν Λούθερ Κινγκ Τζούνιορ (1929–1968) έφερε τις μεθόδους του Γκάντι στις Ηνωμένες Πολιτείες και ηγήθηκε του κινήματος για τα πολιτικά δικαιώματα με το όνειρο μιας κοινωνίας όπου οι άνθρωποι κρίνονταν από τον χαρακτήρα τους και όχι από το χρώμα του δέρματός τους. Έλαβε το Νόμπελ Ειρήνης το 1964, ο νεότερος βραβευμένος εκείνη την εποχή. Το μήνυμά του - ότι το σκοτάδι δεν μπορεί ποτέ να διώξει το σκοτάδι, μόνο το φως μπορεί να το κάνει αυτό - είναι ίσως πιο επίκαιρο από ποτέ.
Νέλσον Μαντέλα (1918–2013) Πέρασε 27 χρόνια στη φυλακή και βγήκε χωρίς πικρία. Αντί για εκδίκηση, επέλεξε τη συμφιλίωση και, μαζί με τον Φ.Β. ντε Κλερκ, διέλυσε το απαρτχάιντ χωρίς τον εμφύλιο πόλεμο που φοβόταν όλος ο κόσμος. Μοιράστηκαν το Βραβείο Ειρήνης του 1993. Ο Μαντέλα ενσάρκωσε τη φιλοσοφία του Ubuntu: Είμαι, επειδή είμαστε – η ιδέα ότι η ανθρώπινη φύση μου είναι συνυφασμένη με τη δική σου. Συνάνθρωπος, όχι αντιάνθρωπος.
Dag Hammarskjöld (1905–1961), ο Σουηδός που έγινε Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ και πέθανε εν ενεργεία κατά τη διάρκεια ειρηνευτικής επιχείρησης στο Κονγκό. Έλαβε το Βραβείο Ειρήνης μετά θάνατον το 1961 – η μόνη φορά που συνέβη αυτό. Το ημερολόγιό του Οδικές πινακίδες δείχνει έναν άνθρωπο για τον οποίο η εξωτερική ειρηνευτική προσπάθεια και η εσωτερική πνευματική αναζήτηση ήταν το ίδιο ταξίδι. ”Το μακρύτερο ταξίδι είναι το ταξίδι προς τα μέσα”, έγραψε.
Άλβα Μύρνταλ (1902–1986), μια άλλη Σουηδέζα, αφιέρωσε δεκαετίες στις διαπραγματεύσεις για τον αφοπλισμό και έλαβε το Βραβείο Ειρήνης το 1982 για το ακούραστο έργο της κατά των πυρηνικών όπλων. Έδειξε ότι το πείσμα στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων μπορεί να είναι τόσο θαρραλέο όσο οτιδήποτε άλλο.
Μητέρα Τερέζα (1910–1997) έλαβε το βραβείο το 1979 για το έργο του μεταξύ των φτωχότερων της Καλκούτας, με τα λόγια ότι η ειρήνη ξεκινά με ένα χαμόγελο.
Ντέσμοντ Τούτου (1931–2021) Ηγήθηκε της Επιτροπής Αλήθειας και Συμφιλίωσης της Νότιας Αφρικής και δίδαξε στον κόσμο ότι η συμφιλίωση απαιτεί αλήθεια, όχι λήθη.
Γουανγκάρι Μαατάι (1940–2011) Το 2004, έγινε η πρώτη Αφρικανή γυναίκα που έλαβε το βραβείο – για τη φύτευση δέντρων, επειδή κατάλαβε ότι το περιβάλλον, η φτώχεια και η ειρήνη είναι συνδεδεμένες.
Λέιμα Γκμπόουι οργάνωσε Λιβεριανές γυναίκες – Χριστιανές και Μουσουλμάνες μαζί – οι οποίες χρησιμοποίησαν ειρηνικές καθιστικές διαμαρτυρίες για να επιβάλουν τον τερματισμό ενός εμφύλιου πολέμου και έλαβαν το βραβείο το 2011.
Μαλάλα Γιουσαφζάι Πυροβολήθηκε από τους Ταλιμπάν επειδή ήθελε να πάει σχολείο – και αντέδρασε καθιστώντας την κορυφαία φωνή στον κόσμο για την εκπαίδευση των κοριτσιών. Σε ηλικία 17 ετών, έγινε η νεότερη βραβευμένη με Νόμπελ Ειρήνης στην ιστορία το 2014. Τα λόγια της είναι: ένα παιδί, ένας δάσκαλος, ένα βιβλίο και ένα στυλό μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο.
Και η λίστα συνεχίζει να μεγαλώνει.
Το 2024 το βραβείο απονεμήθηκε στον/στην Nihon Hidankyo, οι Ιάπωνες επιζώντες της ατομικής βόμβας, οι οποίοι για σχεδόν 80 χρόνια καταθέτουν γιατί τα πυρηνικά όπλα δεν πρέπει ποτέ ξανά να χρησιμοποιηθούν.
Το 2025, απονεμήθηκε στον μαχητή της δημοκρατίας της Βενεζουέλας. Μαρία Κορίνα Ματσάδο.
Η δάδα της ειρήνης συνεχίζει να ταξιδεύει, γενιά με γενιά.
Το Νόμπελ Ειρήνης – το δώρο του Βασιλιά των Δυναμιτών για την Ειρήνη
Η ειρωνεία είναι γνωστή: Ο Άλφρεντ Νόμπελ, ο άνθρωπος που εφηύρε τον δυναμίτη και έχτισε μια περιουσία από εκρηκτικά, κληροδότησε τον πλούτο του σε βραβεία που θα τιμούσαν τα καλύτερα της ανθρωπότητας. Το Βραβείο Ειρήνης - το μόνο από τα βραβεία που απονέμονται στο Όσλο, όχι στη Στοκχόλμη - απονέμεται από το 1901 στο άτομο που ”έχει κάνει το μεγαλύτερο ή το καλύτερο έργο για την αδελφότητα των εθνών”.
Ο θρύλος λέει ότι ο Νόμπελ συγκλονίστηκε όταν μια γαλλική εφημερίδα δημοσίευσε κατά λάθος πρόωρα τη νεκρολογία του, με τον τίτλο ”Ο έμπορος του θανάτου είναι νεκρός”. Είδε πώς θα τον θυμόταν η επόμενη γενιά - και επέλεξε να γράψει για την κληρονομιά του. Αλήθεια ή όχι: η ιστορία κουβαλάει μια όμορφη αλήθεια. Ποτέ δεν είναι αργά για να αλλάξεις κατεύθυνση. Ούτε για ένα άτομο, ούτε για έναν κόσμο.
Με τα χρόνια, το βραβείο έχει απονεμηθεί στον Ερυθρό Σταυρό (τρεις φορές), στην Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες, στους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα, στην εκστρατεία κατά των ναρκών ξηράς, στο έργο της ICAN κατά των πυρηνικών όπλων - και σε μεμονωμένους γενναίους ανθρώπους. Κάθε Δεκέμβριο, η τελετή στο Όσλο μας υπενθυμίζει ότι ο κόσμος στην πραγματικότητα επιλέγει να γιορτάζει τους ειρηνοποιούς, όχι τους πολεμιστές. Λέει κάτι για το ποιοι θέλουμε να είμαστε.
Η ειρήνη ξεκινά από εσένα – με μικρούς και μεγάλους τρόπους
Και μετά το πιο σημαντικό. Είναι εύκολο να νιώθεις ανίσχυρος μπροστά στην παγκόσμια πολιτική. Αλλά η ειρήνη δεν χτίζεται μόνο από πάνω – χτίζεται από κάτω, από δισεκατομμύρια μικρές επιλογές. Ακολουθούν μερικές από αυτές:
Ξεκινήστε από μέσα. Λέγεται ότι ο Γκάντι είπε ότι πρέπει να είμαστε η αλλαγή που θέλουμε να δούμε στον κόσμο. Η εσωτερική γαλήνη - μέσα από την ηρεμία, τη φύση, τον διαλογισμό, την ευγνωμοσύνη, ένα πρωινό με ένα φλιτζάνι καφέ στη σιωπή - δεν είναι απόδραση από τον κόσμο. Είναι η βάση για να μπορέσουμε να τον αντιμετωπίσουμε με αγάπη αντί για φόβο. Ένα άτομο σε εσωτερική ισορροπία δεν ξεκινά διαφωνίες, δεν διαδίδει μίσος, δεν κλιμακώνει τις συγκρούσεις.
Τα λόγια σου. Κάθε μέρα επιλέγουμε ανάμεσα σε λέξεις που χτίζουν γέφυρες και λέξεις που χτίζουν τείχη. Στην ενότητα των σχολίων, στο τραπέζι, στο μποτιλιάρισμα. Το να ακούς προσεκτικά, να κάνεις ερωτήσεις αντί να κρίνεις, να ζητάς πρώτα συγγνώμη – αυτό είναι ειρηνευτική διαδικασία σε μικρογραφία. Συγχώρεση είναι ίσως το πιο ριζοσπαστικό εργαλείο ειρήνης που διαθέτουμε και δεν κοστίζει τίποτα άλλο παρά υπερηφάνεια.
Οι επιλογές σου στη δημοκρατία. Ψηφίστε. Πάντα. Οι δημοκρατίες δεν πολεμούν η μία την άλλη και κάθε ψήφος για διάλογο, συνεργασία και ανοιχτό πνεύμα είναι ψήφος για ειρήνη. Συμμετέχετε τοπικά – στον σύλλογο, στο σχολείο, στο συμβούλιο του χωριού. Η ειρήνη στη μεγάλη εικόνα ξεκινά με λειτουργικές κοινότητες στις μικρές.
Η διατροφή σας. Αυτό που βάζουμε στο πιάτο μας είναι μια από τις πιο ισχυρές καθημερινές μας επιλογές. Μια διατροφή που βασίζεται περισσότερο σε φυτικές τροφές μειώνει την πίεση στους πόρους της Γης - γη, νερό, κλίμα - και η σπανιότητα των πόρων είναι μια από τις πιο συχνές αιτίες συγκρούσεων. Οι επιστήμονες του κλίματος προειδοποιούν ότι η ξηρασία και οι καταστροφές των καλλιεργειών οδηγούν σε μελλοντικούς πολέμους. Κάθε γεύμα που καλλιεργείται αντί να απαιτεί τεράστιες εκτάσεις ζωοτροφής αποτελεί μια μικρή συμβολή σε έναν πιο ειρηνικό πλανήτη. Επιπλέον: το να μαγειρεύουμε μαζί, να προσκαλούμε κάποιον στο τραπέζι μας, είναι μια αρχαία ειρηνευτική διπλωματία. Λίγα πράγματα ενώνουν τους ανθρώπους όπως ένα κοινό γεύμα.
Τα ταξίδια σας. Το να ταξιδεύεις με ανοιχτά μάτια σημαίνει ότι αφοπλίζεις τις προκαταλήψεις σου. Όποιος έχει καθίσει σε ένα τραπέζι κουζίνας σε μια άλλη χώρα, έχει μοιραστεί ψωμί με αγνώστους και έχει ανακαλύψει ότι οι άνθρωποι παντού θέλουν το ίδιο πράγμα - ασφάλεια για τα παιδιά τους, δηλαδή στην καθημερινή ζωή, κάποιον να αγαπήσουν - δεν μπορεί ποτέ ξανά να δει ”τους άλλους” ως εχθρούς. Τουρισμός, ανταλλαγές σπουδών, αδελφοποιημένες πόλεις, ακόμη και εφαρμογές γλώσσας: κάθε γνήσια συνάντηση πέρα από τα σύνορα είναι ένα νήμα στον ιστό της ειρήνης. Ταξιδέψτε αργά, ταξιδέψτε με περιέργεια, ταξιδέψτε με σεβασμό.
Η κατανάλωσή σας. Το χρήμα είναι ένα ψηφοδέλτιο. Η επιλογή δίκαιων συνθηκών, τοπικής χειροτεχνίας, βιώσιμων υλικών και εταιρειών που φέρονται καλά στους ανθρώπους ισοδυναμεί με ψήφο υπέρ του κόσμου που θέλουμε. Το να επισκευάζουμε, να ξαναράβουμε, να φροντίζουμε και να επαναχρησιμοποιούμε αντί να τους πετάμε είναι επίσης ένα είδος ειρηνευτικού έργου - ένα όχι στον αγώνα για τους πόρους της γης.
Η δημιουργία σου. Η δημιουργικότητα είναι το αντίθετο της καταστροφής για την ειρήνη. Κάθε φορά που δημιουργούμε κάτι - έναν κήπο, ένα ένδυμα, ένα κείμενο, ένα γεύμα, ένα τραγούδι - εξασκούμε τους ίδιους μύες που χρειάζεται η ειρήνη: υπομονή, φροντίδα, την ικανότητα να βλέπουμε κάτι να μεγαλώνει. Η χαρά της δημιουργίας είναι πραγματικά μια δύναμη για την ειρήνη.
Η παρουσία σου. Τέλος, το πιο εύκολο και το πιο δύσκολο πράγμα: να δεις πραγματικά τους ανθρώπους γύρω σου. Τον γείτονα. Τον ταμία. Τον νεοφερμένο. Ubuntu ξανά: Είμαι, επειδή είμαστε.Κάθε φορά που επιλέγουμε να δούμε έναν συνάνθρωπο αντί για έναν εχθρό, φυτεύουμε ειρήνη.
Υπάρχει ελπίδα – και υπάρχεις.
Η ιστορία δείχνει ότι η ειρήνη δεν ήρθε ποτέ από μόνη της. Πάντα την έφεραν άνθρωποι που αρνήθηκαν να τα παρατήσουν: ένας δικηγόρος σε ένα τρένο στη Νότια Αφρική, ένας πάστορας στο Μοντγκόμερι, ένας κρατούμενος στο νησί Ρόμπεν, ένα κορίτσι στην κοιλάδα Σουάτ, γυναίκες ντυμένες στα λευκά σε ένα γήπεδο ποδοσφαίρου στη Μονρόβια. Καμία από αυτές δεν ήξερε ότι θα τα κατάφερνε. Ξεκίνησαν ούτως ή άλλως.
Ο κόσμος δεν έχει τελειώσει. Αλλά κινείται – αργά, με ροές, με πισωγυρίσματα και σημαντικές ανακαλύψεις – προς κάτι καλύτερο. Λιγότεροι άνθρωποι πεθαίνουν στον πόλεμο σήμερα από ό,τι σχεδόν σε όλη την ανθρώπινη ιστορία. Περισσότερα παιδιά πηγαίνουν σχολείο, περισσότερες χώρες συνομιλούν μεταξύ τους, περισσότεροι άνθρωποι από ποτέ είναι πεπεισμένοι ότι οι συγκρούσεις πρέπει να επιλύονται με λόγια.
Και αυτό το κίνημα αποτελείται από εμάς. Από κάθε πρωινό που μοιραζόμαστε, από κάθε συγχώρεση που δίνουμε, από κάθε ψήφο που ρίχνουμε, από κάθε ταξίδι που κάνουμε με ανοιχτή καρδιά, από κάθε σπόρο που σπέρνουμε στον κήπο και ο ένας στον άλλον.
Η ειρήνη δεν είναι ένα μακρινό όνειρο που άλλοι θα διαπραγματευτούν για εμάς. Η ειρήνη είναι μια συνήθεια. Μια καθημερινή πρακτική. Μια επιλογή που κάνουμε ξανά και ξανά, με μικρούς και μεγάλους τρόπους.
Ξεκινήστε σήμερα. Ξεκινήστε με μικρά βήματα. Ξεκινήστε από τον εαυτό σας.
Δημιουργήστε Αγάπη.