Een zachte zondag vol liefde
Er zijn momenten in het leven die niet te verklaren zijn. Die niet passen in een rationeel verhaal over hoe de wereld in elkaar zit. Die je decennia lang met je meedraagt, niet omdat je ze begrijpt, maar omdat ze... iets veranderd — echt waar.
Juli 2002. Ängsbacka kursgård in Värmland. Het NoMind-festival – een week lang elke zomer sinds 1997, diep in het Zweedse bos, waar zo'n duizend mensen samenkomen om iets ongewoons te doen: volledig mens zijn, samen.
Ik was single. Ik was op zoek naar een relatie. En ik had geen idee wat me te wachten stond.
Wie is Peggy Dylan?
Voordat ik je vertel wat er dat weekend gebeurde, moet ik je eerst iets vertellen over de vrouw die de omstandigheden ervoor creëerde.
Peggy Dylan omschrijft zichzelf als een praktische mysticus. Dat is een goed woord voor haar. Ze is niet zweverig of ongrijpbaar – ze is warm, nuchter en soms zo direct dat je er even stil van wordt. Maar waar ze aan werkt raakt aan iets waar de wetenschap nog geen woord voor heeft.
Haar reis begon op twaalfjarige leeftijd met een openbaring die haar kijk op het bestaan voorgoed veranderde. Op zestienjarige leeftijd werd ze door de Indiase heilige en mysticus Sadguru Keshavadas erkend als een veelbelovende spirituele leraar en onderging ze een intensieve leerperiode onder zijn begeleiding – een traditie die al millennia teruggaat.
In 1976 volgde ze een opleiding tot Professionele wedergeboorte-expert Samen met Leonard Orr, de pionier van rebirthing/ademwerk, was zij een van de eersten ter wereld. Ze realiseerde zich dat ademhalen een sleutel is die de meesten van ons nooit volledig benutten. Een manier om het lichaam binnen te dringen, voorbij de geest, rechtstreeks naar datgene wat vastzit.
In 1981 maakte ze een solo-pelgrimstocht naar India. Het jaar daarop, in 1982, liep ze voor het eerst over gloeiende kolen – samen met Tolly Burkan, die het vuurwandelen in het Westen introduceerde. Ze begreep meteen dat het iets buitengewoons was. Geen trucje. Geen hypnose. Maar concreet, herhaalbaar bewijs dat wat we geloven over de grenzen van het lichaam niet klopt.
In 1984 richtte ze op Sundoor School of Transpersonal Education. De naam is afkomstig uit de mythologie van de Inuit. Zonnedeur, De poort van de zon, de laatste stap die men zet om in bewust contact met het goddelijke te leven. Sundoor is tegenwoordig 's werelds toonaangevende school voor vuurwandelen en spiritueel leiderschap, met vestigingen in de Verenigde Staten en diverse Europese landen.
Ze heeft honderdduizenden mensen lesgegeven. Ze heeft het podium gedeeld met Deepak Chopra. Ze heeft workshops gegeven aan leidinggevenden bij American Express en Microsoft. Ze is te zien geweest op CNN en in internationale televisieprogramma's. En ze heeft het boek geschreven. Femme Vital! — over hoe vrouwen een balans kunnen vinden tussen hun emotionele, fysieke en spirituele leven.
Maar wat je pas begrijpt als je bij haar in dezelfde ruimte bent, is iets heel eenvoudigs: zij zien Jij. Niet wie je probeert te zijn. Jij.
Zaterdag — de wapeningsstaven en de piloot
We waren 's ochtends bijeengekomen. Peggy stond vooraan en legde uit wat er ging gebeuren. Twee aan twee moesten we tegenover elkaar gaan staan. Tussen ons in stond een wapeningsstaaf van twee meter, met één uiteinde tegen elkaars keel.
Ik begreep pas echt wat het betekende toen we daar stonden.
De man tegenover me was een onbekende. Warm. Knap. Hij was piloot geweest. We hadden nooit meer dan een paar zinnen met elkaar gewisseld. Nu stonden we oog in oog met een 1-2 cm dikke wapeningsstaaf tussen ons in, en de hele zaal om ons heen zong en scandeerde uit volle borst.
Peggy's instructie was simpel en tegelijkertijd onmogelijk: kijk elkaar diep in de ogen. Omarm de energie van de liefde. Loop langzaam naar elkaar toe. Niet met kracht. Met aanwezigheid.
We zijn vertrokken.
Het ijzer boog als gekookte spaghetti.
Ik weet niet hoe ik het moet uitleggen. Ik weet alleen dat het gebeurde, dat ik het tegen mijn nek voelde, en dat het niet kwam doordat we sterk waren. Het kwam doordat we – op dat moment, in dat gezang, in die blik – niet bang waren – we waren volkomen verliefd.
Peggy noemt het geen magie. Ze noemt het... wat we werkelijk zijn, wanneer we ophouden met weerstand bieden.
Zaterdagavond — het bed van smeulende kolen in de duisternis
De dag had ons gevuld. Nu wachtte de nacht.
We waren al vroeg met de voorbereidingen begonnen. We schreven op wat we niet langer wilden meedragen – op papier, in woorden, concreet en eerlijk. Dingen die je zelden onder woorden brengt, zelfs niet voor jezelf. Daarna stopten we de papieren in het hout, stapelden ze op terwijl we samen zongen, en staken vervolgens het vuur aan.
Het hout brandde lange tijd. De gloeiende kolen vormden zich langzaam, heet en helder, en lagen als een stille zee voor ons in de duisternis.
Toen zijn we vertrokken.
Op blote voeten. Een voor een. En de smeulende resten hebben ons niet verbrand.
De piloot en ik liepen hand in hand.
Het is een van de vreemdste herinneringen die ik heb – niet omdat het dramatisch was, maar omdat het zo stil was. Het licht van de smeulende kolen. Stemmen die zongen. Zijn hand in de mijne. En het gevoel van iets ouds dat verbrandde en mijn lichaam verliet.
We hebben elkaar na dat weekend nooit meer gezien. Geen contact, geen adressen, niets. Alleen dat moment – compleet en op zichzelf staand.
Zondag — de pijl en de wens
Het laatste inwijdingsritueel was voorbehouden aan de vrouwen.
Een Indiase pijl tegen een plank. De punt tegen de keelholte. En een wens – geen vage hoop, maar een heldere, complete, uitgesproken intentie – die we in onszelf koesterden terwijl we recht vooruit liepen en de pijl met onze nek braken.
Ik wenste”de perfecte man voor mij”.
Geen man. De perfecte man voor mij. Dat verschil is belangrijk. Het was geen wanhopige hoop, maar een doelgerichte, levende, lichamelijke ordening met een intentie.
Zes weken later ontmoette ik de vader van mijn zoon.
Wat Peggy daadwerkelijk leert
Het is makkelijk om dit af te doen als New Age, suggestie of groepsdynamiek. En misschien is het dat deels ook wel. Maar ik denk dat er iets essentieels over het hoofd wordt gezien.
Peggy's werk berust op een fundamenteel idee dat niet vreemder is dan wat de meeste grote tradities al duizenden jaren verkondigen: dat wat we geloven over onze beperkingen niet waar is. Dat angst ons meer beperkt dan de werkelijkheid. En dat het lichaam – en niet de geest – de toegangspoort is tot wat we werkelijk kunnen bereiken.
Het vuur is niet het doel. Het is het bewijs. Als je eenmaal over hete kolen hebt gelopen zonder je te branden, kun je niet meer op dezelfde manier zeggen "het is onmogelijk" over andere dingen in je leven. Iets in je weet nu dat je het mis hebt.
Haar methoden omvatten:
Vuurwandelen — de bekendste, een eeuwenoud initiatieritueel uit culturen over de hele wereld, van de kahuna-priesters van de Hawaïaanse eilanden tot de inheemse volkeren van Noord-Amerika en de hindoeïstische tempels van India. In de Sundoor-traditie wordt het altijd voorafgegaan door een diepgaande psychologische en energetische voorbereiding.
Staalbuigen — de wapeningsstaaf tegen de keelholte, twee aan twee, oog in oog. Een demonstratie van wat gerichte aanwezigheid en liefdevolle energie kunnen doen met iets dat hard en onbuigzaam lijkt.
Pijl breken — Intentie als lichaam. Een verlangen zo diep inplanten dat het de gedachte overstijgt en iets anders bereikt.
Ademhalingsoefeningen/Wedergeboorte — Bewuste ademhalingsoefeningen die de deelnemer voorbij het rationele denken leiden, rechtstreeks naar het onverwerkte. Peggy was een van de allereerste ter wereld die hierin getraind werd en heeft deze techniek in de afgelopen vijftig jaar verder ontwikkeld.
Zweethut — een Indiaans zuiveringsritueel, duisternis en warmte en gedeelde aanwezigheid.
Spirituele coaching en gesprekskringen — de dagelijkse manier waarop ze de ruimte vult, het gesprek, de manier waarop ze gezien wordt, vormt de ruggengraat van alles wat Peggy doet.
Waarom ik je dit vertel
Niet om je ergens van te overtuigen.
Maar omdat het waar is. Het is echt gebeurd. Daar stond ik, op blote voeten in het donker, hand in hand met een piloot die ik nooit eerder of sindsdien had ontmoet, en ik heb me niet verbrand. Ik brak een wapeningsstaaf met mijn nek terwijl we aan het zingen waren. Ik verlangde met heel mijn hart naar de perfecte man – en zes weken later kwam hij opdagen.
Ik weet niet hoe de wereld in elkaar zit. Ik weet alleen dat hij vreemder en ruimer is dan we onszelf gewoonlijk toestaan te geloven.
En ik weet dat er momenten zijn – als je maar open genoeg bent, single genoeg, en er genoeg naar verlangt – waarop het leven in een oogwenk een andere wending neemt.
Juli 2002 was zo'n moment.
– Maria
Wil je meer weten over Peggy Dylan en Sundoor? Bezoek sundoor.com
Het NoMind-festival op Ängsbacka wordt elke zomer in Värmland georganiseerd. Lees meer op angsbacka.com
Zachte Zondag · Verliefd · #SoftSunday #AmaelleLife #PeggyDylan #Sundoor #Ängsbacka #NoMind #Eldgång #Initiering #Transformation