Het is alweer vrijdag.
Vandaag heb ik mijn witte Bianchi Aria in de zon meegenomen. De banden opgepompt, de ketting gesmeerd. Pu in de paarse rugzak gedaan en toen zijn we richting Jönåker vertrokken.
Hij zat daar achterin met zijn oren in de wind, alsof het altijd al zo was geweest. Misschien was dat ook wel zo. Honden weten dat.
Juni-lucht. Snelheid. Stilte, op de wind en het geluid van de wielen op het asfalt na.
Ik heb hier zo ontzettend naar uitgekeken.
Niet op zoek naar iets specifieks — gewoon dit. Vooruitgaan zonder een vastomlijnd doel. De fiets, de hond, de weg. Meer hoeft het niet te zijn om genoeg te zijn.
Waar verlang je vandaag naar?
Kusjes, Maria
