Σήμερα νιώθω μια τέτοια αχτίδα χαράς στο σώμα μου.
Φανταστείτε να έχετε ένα σώμα που λειτουργεί.
Που κουβαλάει, κινεί, συνεργάζεται και συνοδεύει σε όλη τη ζωή – κάθε μέρα.
Δεν είναι κάτι που το θεωρώ δεδομένο.
Λοιπόν, σήμερα θα κάνω κάτι που μου φαίνεται ταυτόχρονα απλό και ωραίο:
Σχεδιάζω την εβδομάδα μου με κίνηση – και τις επτά ημέρες.
Όχι ως απαραίτητο.
Αλλά ως μικρές στιγμές για να περιμένουμε με ανυπομονησία.
Μια βόλτα εδώ.
Μια μικρή απαλή κίνηση εκεί.
Ίσως μια προπόνηση που σας δίνει ενέργεια ή απλώς λίγα λεπτά που ξυπνούν το σώμα σας.
Και στη μέση όλων αυτών…
το συναίσθημα της επιθυμίας να πηδήξω κατευθείαν στον αέρα με αγνή χαρά.
Επειδή μπορώ.
Επειδή το θέλει το σώμα.
Επειδή η ζωή προχωρά – και εγώ προχωράω μαζί της.
✨
