Het is een kop die ik las, maar niet had verwacht: het gebruik van ChatGPT is op een historisch dieptepunt beland en een beweging die zichzelf QuitGPT noemt, zou de populariteit ervan hebben aangetast.
Het maakte me nieuwsgierig, ik had die krantenkop niet verwacht in 2026. En toch – eigenlijk had ik het wel kunnen verwachten.
Wat is QuitGPT dan precies?
QuitGPT is een reactionaire beweging tegen het wijdverbreide gebruik van AI, met name ChatGPT. Het probleem is niet dat AI gevaarlijk is, maar dat het menselijk denken, menselijke relaties en menselijke creativiteit vervangt op een manier die niet goed voelt.
Voorstanders roepen mensen op om te stoppen met het gebruik van ChatGPT, of er in ieder geval bewuster mee om te gaan. Om zich af te vragen waarom ze het eigenlijk gebruiken. Om zichzelf af te vragen wat ze verliezen als ze afzien van onafhankelijk denken.
Het is een interessant patroon van tegenreactie. We hebben het eerder gezien – met smartphones, met sociale media. De technologie explodeert, "iedereen" begint het te gebruiken, en dan komt er een groep die zich afvraagt of we dit wel echt willen.
Waarom ik het serieus neem
Het zou gemakkelijk zijn om QuitGPT af te doen als ludditisme – angst voor nieuwe technologie vermomd als modern. Maar ik denk dat het complexer is dan dat.
Er is een relevante discussie gaande over wat er gebeurt met ons denkvermogen wanneer we altijd toegang hebben tot een hulpmiddel dat sneller en breder denkt dan wij. Hersenspieren die niet worden gebruikt, atrofiëren. Is het een probleem dat we stoppen met worstelen met formuleringen, stoppen met nadenken over een moeilijk probleem, stoppen met het verdragen van het onaangename gevoel van niet weten – omdat we het in drie seconden kunnen oplossen?
Ik weet het antwoord niet. Maar de vraag is terecht.
Mijn relatie met AI en hoe die er momenteel uitziet.
Ik heb een paar principes gekozen die voor mij werken.
Ik gebruik AI om mijn gedachten te ontwikkelen, niet om het denken te vermijden. Dat betekent dat ik altijd eerst mijn eigen standpunt formuleer – of in ieder geval mijn eigen, soms nog onafgemaakte, gedachten. Vervolgens zet ik AI in om ze te toetsen, uit te dagen en gaten in mijn redenering te vinden. Niet om ze te genereren.
Ik schrijf mijn teksten altijd zelf. Het is geen moralistische beslissing, maar een praktische. Mijn teksten klinken als mij, omdat ze mij weerspiegelen. Als ik het schrijven zou uitbesteden, zou datgene wat ze waardevol maakt verdwijnen.
Ik gebruik AI openlijk. Als ik het in een relevante context gebruik, zeg ik dat. Er is geen reden om het te verbergen.
Het fiasco met de AI-samenvatting van TikTok
In dezelfde nieuwsbrief werd vermeld dat de AI van TikTok belachelijk slechte videosamenvattingen maakt. Eén video kreeg als samenvatting: "Verzameling van verschillende bosbessen met diverse toppings." Het was waarschijnlijk een kookvideo, maar toch.
Het is leuk, maar je moet het ook serieus nemen. We bouwen systemen om onze informatie samen te vatten, te sorteren en te filteren, maar die systemen zijn nog steeds niet erg goed in het herkennen van context, ironie, humor en menselijkheid. Ze zijn goed in het expliciete, maar slecht in het impliciete.
Het impliciete is vaak het belangrijkst.
Waarom is dit een onderwerp voor Tech Thursday?
Technologie gaat niet alleen over wat de tools kunnen doen. Het gaat erom waarvoor we ze gebruiken en waarvoor we ze juist níét gebruiken. Het is een bewuste keuze, en we moeten goed nadenken over onze keuzes en proberen te anticiperen op de mogelijke gevolgen van verschillende keuzes.
QuitGPT is waarschijnlijk niet de oplossing. Blindelings overnemen is zeker niet de oplossing. Ergens daartussenin ligt een pad dat ons scherper maakt, niet dommer. Menselijker, niet machinaal.
Dat is de weg die ik probeer te bewandelen. Niet altijd perfect, maar weloverwogen.
Heb je gemerkt dat je relatie met AI het afgelopen jaar is veranderd – en zo ja, hoe?